Fotokring Stein bestaat 55 jaar. Traditiegetrouw leidt dat tot een expositie. Voorheen was altijd de gemeente Stein gastheer maar daar kwam recent een einde aan. Vandaar de nieuwe plek: Multi Functioneel Centrum De Grous in Stein. Een mooie nieuwbouw gelegenheid met voldoende ruimte voor de meer dan 20 exposanten. Op vrijdagavond 30 september was de opening en die is bij FK Stein altijd druk bezocht. Voornamelijk ook vanwege de goede band met de achterban thuis en vrienden en bekenden. Maar ook fotografen uit bevriende clubs waren van de partij. Voorzitter Jack Versprille nam om 8 uur het woord en legde uit dat de foto van de boom die de uitnodiging sierde (foto van Jacqueline Lemmens) model stond voor de leden (de takken) die van uit hun gemeenschappelijk interesse (de stam) elk op zoek gaan naar het goede licht. Afdelingsvoorzitter Frans Grommen maakte de beeldspraak compleet door te stellen dat de afdeling dan wellicht fungeert als de wortels van de fotoclubs. De uiteindelijke openingshandeling werd verricht door nestor Wien van der Weijden die tot een van de oprichters van de Fotokring Stein behoort.

Dus op naar de foto’s die verdeeld waren over een balustrade en een gang. Omdat het na 8 uur ’s avonds al donker is moesten de foto’s het alleen hebben van het aanwezige kunstlicht. Dat was in de gang voldoende maar op de balustrade werden de werken meer indirect verlicht. Reden misschien om ook eens overdag binnen te lopen. Dat brengt me direct bij de enige teleurstelling van de avond. Veel lijsten waren nog voorzien van (spiegelend) glas en zeker bij zwarte passe partouts en donkere foto’s was het vrijwel onmogelijk het werk reflectievrij te aanschouwen. Niet meer zo doen dus in de toekomst.

Fotokring Stein was in het verleden een club met nogal wat regels rondom hun exposities. Dit keer waren echter de leden volledig vrij gelaten in de keuze van het werk en de manier van presenteren. Los van de opmerking hierboven over het glas was dat een heel positief besluit. Het leidde tot een zeer afwisselende expositie waarbij elke stap langs de foto’s weer verrassend was. Natuurlijk speelt dan nog steeds de persoonlijke voorkeur een rol maar het is een expositie die tot het einde boeiend bleef en waar je wel een uur voor moet uittrekken. Daarnaast viel op dat al het werk druktechnisch van hoge kwaliteit was, al gebiedt de eerlijkheid te vermelden dat veel leden gebruik maken van de professionele afdruk faciliteiten van oud-voorzitter, maar nog steeds lid, Rob Driessen.

Maar we kwamen voor de foto’s. Zoals gezegd gedurende de hele tocht langs de expositie bleef het verrassend wat er volgde. Veel leden werken seriematig. Een aantal kiest voor variatie in de thema’s. In beide gevallen loop je het risico dat wanneer er een foto uitspringt het overige werk minder indruk maakt. Dat was men name het geval bij Guido Hahnraths (foto van Ron Roumen zat in mijn top 3) en Richard Blommers, die weliswaar een serie van 3 met een knap zelf geregisseerd onderwerp koos maar de middelste foto springt eruit en maakt de overige 2 opnamen voor mij min of meer overbodig.

Bert Wolfs en Marco van Brummelen fotograferen ook nog verschillende onderwerpen maar allemaal zijn het goede composities. Jack Versprille koos voor diverse onderwerpen en stijlen maar door de meerder foto’s op een passe partout was het niet altijd duidelijk wat de kijker het meest moest beroeren; de foto’s of het verhaal erachter.

Ik had ook wat moeite met de series van Ron van Laarhoven met modellenwerk (op de rechter foto na nogal gekunstelde standjes) en Wim Janssen met straatfotografie (wel goede compositie). Foto’s die niet echt blijven hangen op mijn netvlies.

Mooie series van André van Zundert over hout (en gelukkige achter ontspiegeld glas), Henk Houben (wel een veel gemaakt onderwerp), Jacqueline Lemmens (rechter foto zat ook in mijn top 3), Jan Keltjens en Jan Koen met zijn serie over honden aan de lijn. Misschien voor de hand liggend onderwerp maar een serie die blijft boeien, ook voor mij als kattenliefhebber.

Jean Wishaupt had ook mooi werk maar oh die zwarte passe-partout om een mooi donker portret. Ik zag alleen mezelf in de weerspiegeling. Ook Marianne Smeets had teer fotowerk op briefkaartformaat in grote lijsten. Ik zou de presentatie toch wat intiemer hebben gekozen zoals bij Theo Oberndorff, die zijn klaprozen toonde met een passende presentatie. Nog een aantal minder bekende (deels nieuwe) leden als Maurice Crals (dicht bij huis onderwerpen in een leuke aparte presentatie), Pierre Reubsaet (serie over een karwei met mooie uniforme presentatie), Rob Boehlé (mooi werk met eigen stempel).

En dan de oude en jonge rotten. Reinier Mertens heeft (adel verplicht) weer prachtig zwart wit werk in boek vorm. De toeschouwer kan dus niet passief blijven maar moet bladeren. Leuk maar als collage lijkt het mij ook erg mooi. Rob Driessen toont ook mooi degelijk werk maar minder verrassend.

Ton Vrancken daarentegen verrast wel met een serie van het station (in Luik). Mooie vormen die vervaging overbodig maakt. Middelst foto behoorde voor mij dan ook tot de top 3 van de expo. Vivian Beks heeft ook weer een mooie serie. Maar dit soort werk zien we vaak van haar en dan ligt de lat hoog. Niet erg verrassend en ik heb er dan ook niet zo lang bij stil gestaan. En tenslotte Wien van der Weijden. Nog steeds van de partij met degelijke foto’s waarin vorm en kleur de hoofdrol spelen.

De expositie duurt nog t/m 9 oktober dus je moet er snel bij zijn.
Het is allerzins de moeite waard.

De Expo is in MFC De Grous in Stein. Heerstraat Centrum 38, 6171 HW Stein.

 

Met groet,

Peter van der Ham

Op 2 September j.l. opende FKZL zijn poorten in het oude postkantoor te Kerkrade, om ons een blik te gunnen in hun nieuwste fotocollectie. Het is voor deze groep een vertrouwde omgeving, waar zij hun kunststukjes vaker hebben vertoond. En kunststukjes mag je het noemen, gezien de landelijke resultaten, om tweemaal op rij met de bokaal "Landelijk beste fotoclub" er vandoor te gaan. 

Je betreedt schoorvoetend de expositieruimte, die al bij de eerste aanblik uitnodigend aanvoelt, door ruimtelijkheid, indeling en verlichting. De niet geringe belangstelling en gepaste muzikale ondersteuning van het Rosa kwintet, zorgden er voor dat de stemming er al gauw inzat. Koen Verjans deed namens de voorzitter Ruud Glasberg de aftrap en nodigde Jacques Huinck, old nestor en een veel gelauwerd fotograaf uit voor een inleidend woord. Jacques blikte terug naar het verleden met spannende momenten in de doka en niet zonder humor. 

Om aan een ieder recht te doen, geef ik een naamloos verslag en beperk ik me tot een algemene en uiteraard subjectieve indruk. Bovendien blijken de meeste fotografen een zodanig niveau en volwassenheid te hebben, dat ze niet op een aai over de bol van mij zitten te wachten.  Men gaat toch zijn eigen weg. Het werk hangt er zeer verzorgd in een goede lay-out bij. Men heeft aandacht voor de plaat die de liefde voor het vak verraadt. Dat laatste wordt nog duidelijker in de technische perfectie inclusief de objectverlichting, waarmee veel opnamen zijn gemaakt. Er hangt nauwelijks werk wat niet kan. Over de gradatie van sommige kleurendrukken kun je redetwisten. Het kan de functionele keuze van de maker zijn. Een terugkerende werkwijze van sommige auteurs, is de seriematige aanpak, die inventief en doordacht is. Vergeleken met voorgaande exposities zie ik verschuivingen in onderwerp en visie. Anderen zetten hun succesvolle formule voort met enig verschil in achtergrond of omgeving. De expositie toont veel invalshoeken m.b.t. uitdrukkingsvorm, variërend van impressionistische tot realistische en verbeeldingsvorm. Men schroomt niet met toevoegingen van attributen die soms contrasterend, humoristisch en verrassing kunnen opwekken. Een paar foto’s hangen er wat verloren bij of sluiten niet aan bij de serie. Weglaten was beter geweest. 

Exposeren zoals bij dit gebeuren doe je samen, zoals ook de ondersteuning naar elkaar toe binnen de groep. Aan het eindresultaat zien we hier dat men daar volledig in geslaagd is en FKZL is een plaats in de topgroep volledig waard. 

We kijken uit naar de toekomst. Hierbij mijn complimenten.

                                                              

Jules Romans,

Het Motief Heerlen.

De expositie is nog tot/met zondag 25 september te bezoeken.

zie website FKZL

Op het programma van Fotogroep Horst a/d Maas:
Spreker Joep Keij

Dat fotografie een ontzettend mooie en leuke hobby is, blijkt wel uit de vele amateurfotografen die er tegenwoordig zijn. Wat is er leuker dan je passie te delen door anderen je beste werk laten zien, samen op pad te gaan, over elkaars foto's te praten en gewoon gezellig samen te komen?
Fotografie kent natuurlijk vele gezichten. Er is voor ieder wat wils, of dat nu natuurfotografie is, portretfotografie, macro, architectuur of straatfotografie. Noem maar op. Als je er een plaat van kunt maken, bestaat het.

Toch zijn niet alle onderwerpen even bekend bij het grote(re) publiek...

Onze fotogroep heeft een paar keer per jaar een spreker op het programma staan. Iemand van buitenaf, die een ochtend zijn of haar werk komt laten zien en ons als groep inspireert om anders te kijken of te denken.

Deze ochtend hadden we Joep Keij uitgenodigd.
Joep is een documentair fotograaf die afgelopen jaar geslaagd is voor de Masterclass Verhalende Fotografie. Seriematig werken dus. Hij heeft het BMK-predicaat ontvangen voor zijn spraakmakende serie "COLLAR".
BMK staat voor BondsMeesterKlasse. Een predikaat dat je niet zomaar verdient!

Joep liet ons een kijkje nemen in zijn keuken.
Hij liet ons zien hoe hij is begonnen als fotograaf en wat hij allemaal gedaan heeft. Ik persoonlijk werd aangenaam verrast. Het verhaal van zijn serie over de zwervers van Parijs bijvoorbeeld, waarvan zelfs een boek is uitgebracht. De serie die hij met Jan Nabuurs maakte voor de Martin Coppens prijs. De Kubus bij de Parkfeesten, is simpelweg briljant bedacht en uitgevoerd.

Dat maakte zijn lezing zo interessant. Het out-of-the-box denken van een documentair fotograaf, je gedachten omzetten in beelden, hoe gaat dat? En waar begin je? Hoe ga je te werk?

Zijn verhaal over het behaalde BMK-predicaat nam ons mee in de wereld van BDSM. Op zijn zachtst gezegd een niet alledaags onderwerp.
Joep vertelde hoe hij op het idee van deze serie kwam, hoe hij integreerde in een groep mensen en hun vertrouwen won, en hoe hij na een periode van 5 maanden (!!) pas tot het daadwerkelijke fotograferen kwam. De uitspaak "you get what you give" bleek volledig op Joep van toepassing. Vertrouwen geven en uiteindelijk terugkrijgen. Geduldig afwachten. De ander volledig respecteren en vooral: menen wat je doet.

Na een korte pauze kwam als afsluiter de hele serie op tafel. Grote zwart-wit afdrukken in passepartout. En dat is toch wel hoe je het als fotograaf het liefste ziet. Op papier. Dat spreekt zoveel meer als een plaat die je vanaf een beamer of tv ziet....

Joep, namens de hele groep: bedankt dat je je verhaal met ons hebt gedeeld!

Monique Pouwels.

 

13077068 646482715499893 2949125055004237716 n

Ruim tien jaar is fotogroep Tegenlicht zeer actief bezig geweest om deze unieke serie over Luik te verwezenlijken. In groepsverband of soms ook wel eens alleen trokken ze er op uit naar Luik, de ‘Vurige Stede’.

Luik staat van oudsher bekend als vieze zwarte industriestad. Dit heeft de stad te danken aan zijn verleden in de mijnbouw en aan de staalindustrie rond de stad. Ondanks verwoedde pogingen van de stad lijkt het zich maar niet van deze naam te kunnen ontworstelen. De laatste jaren zijn grote delen van de stad opgeknapt en complete wijken hebben een opfrisbeurt gekregen. Veel van de bezienswaardigheden en musea in de stad hebben een make-over gehad en toch lijkt het Luik niet te lukken om de negatieve sfeer van zich af te zetten. Dit heeft in onze ogen voornamelijk te maken met de ratatouille aan verschillende bouwstijlen en de afzichtelijk hoogbouw die er in sommige plekken in de stad te vinden is. Dit in combinatie met het immer doorrazende verkeer in de stad maakt Luik niet tot de meest uitnodigende steden van België. Als je hier echter doorheen kan kijken dan kom je erachter dat er Luik veel verborgen parels liggen.