Gelukkig kon de auto deze zonnige Zondagmorgen geparkeerd worden op het Wilhelminaplein zodat de wandeltocht naar de Ursula kapel maar heel kort was.

Mensen gingen al de kerk binnen, dus dat gaf mij al een goed gevoel. Immers een expo zonder publiek is geen expo. Maar hoe dichterbij ik kwam hoe meer dat er iets bij mij begon te kriebelen… Het zal toch niet waar zijn….

Zondags morgens om 11.00 uur…

En jawel… de kerk was goed gevuld… Links stonden de stoelen met mensen en rechts was de expositie… op het koor stonden de zangers en alles was helemaal compleet en klaar…. Precies, voor de dienst. Nog gauw liep ik langs een deel van de geëxposeerde prenten in de hoop dat de dienst misschien iets later zou beginnen… Het bleek ijdele hoop… Ik zag dat verwonderde blikken op mij gericht waren en spoedde mij derhalve maar achterin de Ursulakapel om daar , jawel , de hele dienst uit te zitten…

Na de dienst heb ik dan toch op mijn gemak de prenten bekeken en bewonderd daar waar dat nodig was.

De club had het zich niet makkelijk gemaakt met het thema” In Europa”. Ga er maar aanstaan…Wat IS Europa ?… Hoe leg je dat vast?

Ik denk dat Geert Noy daar het beste in geslaagd was met zijn grafische foto van de granietblokken (herdenkingsmonument) uit Berlijn. Immers het was toch WO II welke uiteindelijk de aanzet was voor een verenigd Europa. En die granietblokken symboliseren dan toch , hard als graniet, dat dit nooit weer mocht gebeuren in Europa.. Helaas is het daarbuiten sindsdien nog steeds oorlog al 75 jaren lang..

Er was verder een heel grote diversiteit van foto’s van de Eifeltoren tot en met een foto van de achterkant van het kapelletje in Kanne op de grens achter Maastricht. Een grote diversiteit van prenten en onderwerpen. Best goed verzorgd en geprint.

Het thema “In EUROPA” is, ik schreef het al, enorm moeilijk te verbeelden in een foto . Iedereen had zo te zien zijn/haar best gedaan, maar ik kon niet zien dat ‘men’ er speciaal voor was gaan zitten, reizen, in dit geval. Tenminste die indruk kreeg ik niet. Zeker er was een foto met vlaggen van div. Europese landen . En er waren foto’s van een gezamenlijke tocht naar Antwerpen. De ene foto nog beter dan de andere foto .

Fraaie prenten van super grote gebouwen . Prima gefotografeerd. Foto van een oude tram en een boot. Spiegelende gebouwen van, natuurlijk, het Europarlement.. Goed gedaan. Zelfs een foto van de Poolse paus ontbrak niet.

Een dergelijk thema , daarmee maak men het zich enorm moeilijk. Europa is groot en divers… Wat is nu typerend voor Europa…Ja die diversiteit en die was ook in de prenten terug te zien. De benadering door de leden van FKML is heel traditioneel. Risico’s, op fotogebied dan, worden niet of nauwelijks genomen.

Toch was deze expositie wel de moeite waard om te bezoeken. Immers men had zijn/haar best gedaan en dat is altijd fijn om te ervaren.

Mensen hebben plezier in hun manier van fotograferen en dat plezier was stimulerend te ervaren in deze expositie. Een expositie die misschien wel getypeerd kan worden als traditioneel behoudend en ook wel degelijk.

Op naar de volgende expo, maar dan graag wat meer durf en wat meer recent werk. Laat het archief even voor wat het is en ga met een frisse kijk erop uit. De expertise is voldoende voorhanden, nu dus de uitvoering.

w.g.

miel van montfort

De fotoclub Venray exposeert. En niet zo maar.

In een nieuwe ruimte met een prettige uitstraling hangen hun méér dan zorgvuldig afgewerkte foto’s. Eerst maar even zeggen dat je nog dit weekend 11 t/m 13 mei én volgend weekend 18 t/m/ 20 mei terecht kunt. In de link hieronder zie je wat voorproefjes.

https://www.peelenmaasvenray.nl/nieuws/kunst-en-cultuur/72455/expositie-fotoclub-open-

Je mag gerust met honger komen. De eigenaar Roel Linssen weet daar in zijn prachtige restaurant wel raad mee.

Nu de expo: Alle werk (36 foto’s) randloos op  dibond geprint met een fijne variatie in formaten. Geen wonder dat er een opschrift hangt: a.u.b. niet aan de foto’s komen. Daaruit blijkt respect voor je eigen werk. En daar begint het mee.

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud.

Wat opvalt is de grote voorkeur voor natuur en landschap. De invloed van een paar fanatieke natuurfotografen??? (Jan Linskens en Jack Poels). Maar ook verhalende foto’s vind je hier. Wethouder Anne Thielen schatte dat goed in, in haar uniek korte inleiding. O.a. Tonie De Mulder had daar voor gezorgd. In zijn verhaal schrijft hij dat hij stil staat in zijn ontwikkeling. De foto’s geven dat niet aan. En: als je constateert dat je stil staat, is dat het begin van jouw verdere ontwikkeling. Succes!

Wat mij verder opviel is dat (de club al lang kennende) er enkele fotografen al 2 mensenlevens lid zijn. Maar huiver niet: ik zag veel nieuwe namen. En prachtig dat die nieuwe(re) ook al exposeren. Zo’n expo als nieuw lid is heerlijk om mee te maken. Dan kun je nog eens vergelijken waar je staat. Kijk maar eens naar de foto’s van een ander alsof het je eigen foto’s zijn én andersom natuurlijk. Sommigen zullen ontdekken dat er nogal een verschil is tussen de kracht van het zwart wit én van de kleuren in de foto’s.

Fotoclub Venray: proficiat met jullie expositie en bedankt voor de gastvrijheid, want die was zéér goed!

Wim Jenniskens

 

Fotoclub Sittard hield op 24 en 25 maart hun tweejaarlijkse expositie. In de sfeervolle Mariakapel in Sittard hadden de leden een mooie expositie neergezet. Niet overal is het licht optimaal in de kapel maar de bijzondere sfeer van de glas in lood ramen en gotische bogen compenseert dat ruimschoots. Een gezellige drukte deed de rest.

Er was duidelijk veel zorg besteed aan de expositie. Perfect gesneden passe partouts (niet belangrijk maar het oogt wel verzorgd) en alle foto’s in de dezelfde lijsten. Weliswaar traditioneel in het formaat 50x40 cm maar bewust gekozen om een zekere rust in de expositie te krijgen. Bij de selectie mag er nog iets kritischer naar enkele foto’s gekeken worden. In technisch opzicht was bij enkele foto’s verbetering te realiseren wat betreft belichting en printkwaliteit. Voor de rest was het echter dik in orde.

Van alle leden hingen er zes foto’s en daarnaast in kleinere prints de resultaten van enkele ketting foto's. Daarbij was gekozen om naar aanleiding van een foto (die door een niet-lid was aangeleverd) drie kettingen te vormen waarop achtereenvolgens vijf leden hun associaties in beeld brachten. Dat gaf interessante verschillen te zien. Soms was enige uitleg nodig om de gedachtesprongen van de ene naar de andere foto te volgen.

Een prominente plaats was ingeruimd voor een portret van Marlie Meuleners dat was geselecteerd voor het jaarboek 2018 van de Fotobond. Een prima prestatie want plaatsing gebeurt na een zware selectie door professionele fotografen. Zo waren er vele prettige verrassingen tijdens de expositie die een grote verscheidenheid aan fotografische genres en motieven liet zien. Het is duidelijk dat Fotoclub Sittard de afgelopen 2 jaar flink aan de weg heeft getimmerd. Het was een reis naar Sittard meer dan waard.

Frans Grommen.

Zaterdag 7 april werd de expositie van Fotogroep Reuver geopend door Jan Nabuurs. Jan belichtte in zijn inleiding het feit dat fotografie een taal is. Fotograferen heeft als uiteindelijk resultaat dat je jezelf blootgeeft in je beelden. Dat is een groeiproces waarin ook de uitdaging van de technische realisatie een onontkoombare fase is. Maar het doel blijft: Wat vertel ik met mijn foto's en wat doen de foto's met de kijkers

Door deze bril heb ik de foto expositie bekeken en wil ik dit stukje schrijven.

In de expositie wordt een eerbetoon gegeven aan Jan van Wylick, een zeer gewaardeerd lid dat het afgelopen jaar is overleden. De liefde, zorg en oog voor detail van Jan zie je terug in zijn foto's. Er zijn al vele bijen op bloemen gefotografeerd maar zelden zo zorgvuldig en evenwichtig. De foto vertelt mij dat we goed moeten zorgen voor de bijen en de bloemen. Een heel actueel thema op dit moment. 

 

Jan van Wylick Adriaan de Roode

 

Adriaan de Roode is een fotograaf die zijn foto-idioom op orde heeft en los van de 'regels' kan spelen met de compositie en sfeer in zijn foto's. Boeiende foto's die uitnodigen om de diepere lagen te ontdekken. De fiets die het beeld uit rijdt is op precies het juiste moment vastgelegd. Maar hij laat op meerdere foto's zien dat hij op het juiste moment op de juiste plek kan zijn.

Ik houd het alfabet verder maar aan en kom bij Albert Hanssen. Hoewel 'zonder titel' gepresenteerd hoor ik in de wandelgang dat de serie het leven van jong tot oud verbeeldt. Toch gebeurt er meer op de foto's. Waar ik meteen gevangen word door de blikken vanuit de etalages, zijn de mensen op de straat hier totaal niet hiermee bezig. Communicatie, kan dat anno nu alleen nog plaatsvinden met een app?

 

 
 Albert Hanssen  Fons Janssen 

 

 Het tijdsbeeld dat Fons Janssen neerzet van de bouwvakker vind ik van hem het sterkst. De foto straalt uit dat de fotograaf het toeval weinig kansen heeft gegeven en voor mij dus ook dat alles op de foto ertoe doet. Ondanks dat er geen kraan te zien is weet je dat hij er is.

Al schrijvende pak ik even het moment om mijn voorkeur voor het papieren beeld uit te spreken. Naast de foto's vertoont de fotogroep ook een digitale presentatie met muziek. De beelden zijn zeker fraai, maar toch lukt het mij niet door het opgedrongen tempo van een presentatie, dieper tot de beelden door te dringen dan een eerste indruk. Maar dat zegt ook weer iets over mij natuurlijk.

Guido Hermans' regenboog roept vragen op. De schaduwen van de boompjes liggen perfect, maar ik zie geen overtuigende regenwolken. Worden we hier beetgenomen? De strakke compositie toont de weg naar de pot met goudstukken aan de horizon.

Guido Hermans Huug Lennaerts


Omdat ik de bril van de verhaalkwaliteit nog steeds op heb wil ik de foto van het touw van Huug Lennaerts hier noemen. Heel eenvoudige maar toch zeer krachtige beeldtaal. De associaties die het bij mij oproept zijn nogal confronterend en de termen mooi of genieten komen niet in me op. Maar hij spreekt. Dat weer wel.

Het fragiele bloemetje van Ineke Gerrits laat mij de adem even inhouden. Dat verwacht je niet in die robuuste omgeving. De foto nodigt uit om bij weg te dromen en mijn gedachten te verzetten zonder heel sturend te zijn.

               Ineke Gerrits                  Jacques Hensen

 

De foto van Jacques Hensen van de dame in een landschap van betonblokken doet mij wel wat. De rozen op het voorste betonblok suggereren een monument. Toch veranderen de blokken op een gegeven moment in gebouwen; een abstracte stad met een eenzame vrouw.

Het werk van Kim Bellen valt op door de duidelijke rol van kleur in zijn werk. De meeste vragen roept de foto van het blokhutje bij me op. Sprookjesachtig licht. Op de achtergrond een skipiste. Ik zoek roodkapje en de wolf tussen de bomen, maar ik vind ze niet.

 

Kim Bellen Marian van Soest

Bij Marian van Soest valt menig oog op de mensen die de waterbak trotseren. Het juiste moment maakt ook hier het verhaal compleet. Bewondering en verbazing over de deelnemers wisselen zich af in mijn hoofd.

Het meest bezig met de inhoud en het verhaal is volgens mij Paulette Noten. De foto van het doorkijkje met de bezems met schop moeten wel haast samengesteld zijn, maar het is zo netjes gedaan dat het aangetroffen zou kunnen zijn. Herhaling, dagelijkse sleur en einde van de tunnel zijn termen die in me op komen.

Paulette Noten Wilmy Boonen

 

Natuurlijk vormen alle foto's ook elkaars context en misschien wel daarom voel ik na de vorige wel mee in de droomwereld van Wilmy Boonen. Een paarse tuin met een zwierige waterpartij. Even weg uit de realiteit in een eigen paradijsje. Misschien zegt dit wel meer over de fotograaf dan het in eerste instantie lijkt.

Het moge duidelijk zijn, ik heb het naar mijn zin gehad in Reuver.

En Jan, bedankt voor de bril. Hij is nog gratis ook!

Bart Beurskens.


Foto van Miriam Rovers


Met z’n allen naar binnen “stormen” om de foto’s te bekijken. Ik moest meteen aan de Beeldenstorm denken. Genoeg geschiedenis: nu vandaag.

Voorzitter Marina Ernst koos er voor om de foto’s geheim te houden. Eerst de opening in de buitenlucht met prachtig weer. Jordi een voormalig jeugdig lid (hij was 18 toen hij lid was), deed de openingswoorden en de openingshandeling. Toen hij via een opleiding van zijn hobby een beroep te maken, moest hij stoppen bij de club.

Hij verzorgde een paar avonden met zijn ondertussen opgedane kennis. Dat zag hij blij terug in de foto’s op de expo.

En toen: met z’n allen naar binnen. In de Sanidrôme van Hoezen. Mooi toeval: vroeger had je fotobaden, nu deze baden.

Ik kreeg een paar keer de vraag: “Zijn we vooruit gegaan sinds 2 jaar?” Je moet al een kanjer van een geheugen hebben als je dat allemaal kunt onthouden van iedereen. Wel zie ik een prima verzorgde expo met puik licht. Wat opviel is de creativiteit in de (club)opdrachten. Zo was er een afdeling “Terug naar toen”. Fotografie die het altijd goed doet bij het publiek. Maar ook de “Duo foto’s” mogen er zijn. Via loting kreeg je een partner. En via de volgende loting het onderwerp. Een speels idee: goed voor de saamhorigheid in de club.

Wat ik vaker doe is: mijn keuze per maker benoemen. Hier komen ze:
Jeu Peulen het landschap met extreme groothoek
Peter Reijntjes het kerkhof met een sterk symbool: de Amerikaanse vlag
Pierre van de Voort de vogel met de ??? in zijn bek op het juiste moment geknipt
Martien van Duren de geconcentreerde zanger in zijn omgeving
Ton Peulen het landschap wat prachtig spiegelt in het water
Peter Crotjee de twee dames met een prima gezichtsuitdrukking die samen iets aandachtig bestuderen
Hermien Steegh de verhalende foto van de vrouw met de hond: ieder zijn eigen wereld
Miriam Rovers de Floriade die (bijna) niet te ontcijferen is: geheimzinnig
Marina Ernst de bijzondere uitwerking van de villa in Horst: sprookjesachtig
Josanne Janssen de kalkoen met haar/zijn interessante huid
René Spee de straatfoto met de ünheimische” sfeer. Ik zou daar niet graag lopen
Wilma Steegh de non ingetogen in een kerk/kapel aan beide kanten goed ingesloten
Loes Engelen de twee nonnen die samen ontspannen wandelen; Wat voegt die gekke boom aan de andere kant van het water veel toe.


Bij de digitale presentatie ook interessant werk. Te veel om op te noemen maar Sinterklaas met de koffer deed mij de lachspieren trainen.

Fotogroep Belfeld proficiat met jullie prima verzorgde expo. En tot over 2 jaar.
Oh wacht even: de prachtige experimentele foto op de poster van Hermien Steegh zou ik bij vergeten!!!

Wim Jenniskens