Vossenvuur is wellicht en wat eigenaardige naam voor een fotoclub. De website geeft een verklaring: het Finse woord voor Noorderlicht is 'revontulet' wat vertaald kan worden als 'vossenvuur'. Vernoemd naar een van de vele mythes om het lichtverschijnsel te verklaren. Men geloofde namelijk dat de zwaaiende staart van een vos sneeuwvlokken liet opdwarrelen en zo het lichtspel creëerde.

Vossenvuur bestaat pas 5 jaar en dit is hun tweede expositie. De eerste was in 2016. De meeste leden echter zijn eerder van andere fotoclubs lid geweest en hebben veel meer ervaring. Om de expositieruimte te bereiken was vanaf de parkeerplaats een stevige maar aangename wandeling noodzakelijk. De expositie werd gehouden in het Pompgebouw, een markant punt in het Brunssumse Schutterspark. In de tijd van de mijnindustrie werd hier het grondwater van Staatsmijn Hendrik gefilterd.

Vossenvuur had de expohal professioneel ingericht. De meest foto’s hingen ingelijst aan bouwhekken maar waren vrijwel allemaal voorzien van individuele verlichting. Deze is door de leden zelf aangeschaft en kan dus ook in de toekomst gebruikt worden. Wanden van hal waren voor een deel opgevuld met extra, niet ingelijst, fotowerk, waaronder een serie waarbij de een lid zijn foto doorgaf en de volgende fotograaf zich daardoor moest laten inspireren. Het water bleek hierbij wel een rode draad.

 

Bij de eerste rondgang vallen een paar zaken op:

  • De foto’s zijn technisch erg goed, prachtig gedrukt en in veel gevallen vlijmscherp. De fotoclub zou zich ook “gestoken scherp” mogen noemen.
  • De leden van Vossenvuur zijn reislustig. De foto’s zijn overal ter wereld gemaakt. De terminologie reisfotografie is hier op zijn plaats. De meeste leden werken niet thematisch.
  • En zoals al gezegd; een uitstekende verlichting.

Er hingen veel foto’s van de 11 leden. Ondoenlijk dus om alles te beschrijven. Ik beperk me tot de foto van iedere exposant die mij het meeste aansprak.

  • Kitty Meesters; heel divers werk. Voor mij sprong het bloemenveld eruit. Prachtige scherpe tulpen op de voorgrond die in de verte uit de scherptediepte lopen. Overigens had het diafragma nog wel iets kleiner mogen zijn waardoor en groter deel van het veld scherp zou zijn geweest.
  • Marc Wienbroker: Veel foto’s van hem waaronder een van een donker jongetje met een vrouw (zijn moeder?) onscherp op de achtergrond. Echter de foto van de smidse sprak mij nog meer aan.
  • Guus Janssen: Werkt veel met lange sluitertijden. De meeste foto’s zijn geprint op fotopapier met een schilderdoek structuur. Bij een foto van een oude man met een baard geeft dit een extra mooi effect.
  • Wil van Schendel: ook hij heeft erg divers werk. Het is allemaal mooi maar ik ga voor de foto van de vlinder op de aar maar ook voor het kerkinterieur vanwege het mooi licht effect.
  • Andre Buntinx: bij hem veel macro en landschap. En alle zeer gedetailleerd weergegeven. Hier springt voor mij het uilenoog eruit, vanwege de compositie.
  • Jochem Linnarz: ook Jochem is een fotograaf die meerder onderwerpen niet uit de weeg gaat. De foto genomen tijdens een fototocht naar de brug van Vroenhoven springt er voor mij uit. Een mooie compositie met vormen en lichtval in zwart-wit. Tijdloos en de aanwezige korrel zorgt voor nostalgie.
  • Ronald Smeijsters: hij beperkt zich tot 2 thema’s met ieder 3 foto’s. Een moderne bibliotheek in Amersfoort en een landschap met ijs. Ik kan niet kiezen; beide series spreken me zeer aan.
  • Lianne Smeijsters: bevroren bloemen, een thema dat zij eerder liet zien. Een vorm van ‘ table top’ zie ik zelf niet beoefen. Maar er zijn juweeltjes bij.
  • Jan Kebeck: ook hier een diversiteit aan onderwerpen. De foto met de vlinder springt eruit vanwege de mooie compositie.
  • Ton Hoenen: fotowerk gemaakt tijdens ene reis naar Afrika. Het meest verrast de foto van een jongentje dat de fotograaf argwanend aankijkt. Maar er is wel contract.
  • Ger Geefshuysen: ook hier veel macro en Noorse beelden. De foto's van een (Noorse?) smidse springen eruit.

Kortom er was veel moois te zien. Als je deze expositie (2018) vergelijkt met die van 2016 (de foto’s staan nog op de website http://vossenvuur.nl/expo-2016/ ) dan moet je misschien concluderen dat er toe wat meer geëxperimenteerd werd. Het programma van de clubavonden laat zien dat veel tijd gaat zitten in het bekijken van eigen vrij werk van de leden. Tweemaal per jaar is er een thema. Uit eigen ervaring kan ik stellen dat het werken met een eigen (persoonlijk) thema kan leiden tot een verdere verdieping van het fotowerk. Niet altijd gemakkelijk maar wel fantastisch als dat lukt.

Peter van der Ham