In de Limburger van Zaterdag 31 oktober staat een groot artikel m.b.t. Limburgfoto 2010. Dit artikel eindigt met de zin: ”Wij kijken naar het verhaal in de foto. Geen lege esthetiek”. Punt.
Tja. Hoe nu verder? Wat moeten we daarmee aan als vrijetijdsfotograaf. Als vrij fotograaf vooral.
“Geen lege esthetiek”.
Je kunt er snel overheen lezen en alleen ‘het verhaal’ lezen zonder te lezen wat ‘tussen de regels staat’ en je gaan richten op het verhaal in de foto, maar het blijft toch door zeuren in mijn hoofd: “Lege esthetiek”. Ik kan daar maar niet van los komen. Steeds dringt zich weer de vraag of dat wel kan, lege esthetiek. Het is zo negatief. Ik bedoel esthetiek is toch een woord dat inhoudelijk enorm sterk is. Een woord dat aangeeft waar het toch om zou moeten gaan? Een woord dat het ‘platte’ wat er in overdaad is  in de wereld, ver te boven gaat qua inhoud .
Esthetiek gaat toch over iets hoogstaands. Over veredeling. Over beschaving.. Over verfijning. Over nuancering. Lege esthetiek? Wat wordt hiermee bedoeld?. Ik vertaal het maar even naar: lege/zonder verfijning, of lege/zonder beschaving, of lege/zonder hoogstaand te zijn, of leeg/zonder nuancering. Tja.
Zou dat de bedoeling zijn als er staat:“Wij kijken naar het verhaal in de foto. Geen lege esthetiek”?
Ik kan me niet voorstellen dat dit hiermee wordt bedoeld. Maar wat dan wel?
Esthetiek gaat toch over schoonheid in al z’n verscheidenheid. Over de waardering van het schone in al z’n breedte? Over kunstzinnigheid en over smaakvol? Over de filosofie van de schoonheidsleer?  Dat is toch iets dat door duizenden jaren vorm en betekenis en vooral inhoud=verhaal heeft gekregen. Je kunt dit toch niet afdoen met leeg= zonder= wars van= alleen?
Het zou moeten gaan over ‘het verhaal in de foto’. Er is toch niemand die met droge ogen kan beweren dat een fraai esthetisch beeld van welke makelij dan ook of het nu betreft een schilderij, foto of beeldhouwwerk geen verhaal in zich heeft? Ja, als je met verhaal bedoelt de schilderij van het zigeunerjongetje met een dikke traan op z’n wangetje, ja dan.
Maar ik kan me niet voorstellen dat het alleen maar om zulke er mijlen dik opliggende en met spiksplinternieuwe klompen aan, toch nog aanvoelende verhalen zou moeten gaan.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat esthetiek niet meer mag? Dat het niet ietsje genuanceerd mag zijn? Dat het wat niet veredeld mag zijn? Dat fijnzinnigheid niet gewenst is?  Dat, voor mijn part, kunstzinnigheid, uitgesloten wordt? Of dat er geen dubbele of driedubbele ‘laag’ mag zijn.
Dat het alleen met grof krijt en heel direct mag zijn? Dat de foto’s verder nog alleen maar heel direct en niet meer iets verhullend mogen zijn. Dat leed en verdriet er vanaf moeten spatten en in dikke tranen op de wangen te zien moeten zijn met liefst een bakje onder de prent om het vocht op te vangen?

Ik weiger aan te nemen dat zulks de bedoeling is. Dat zou toch veel tekort doen aan de vele  prenten en vooral de prijswinnaars van deze expositie en zeker ook aan de vele fotografen in het Limburgse, maar ook daarbuiten.
Wat is er aan de hand? Of zou dit dan toch al een inspelen en een voorbode zijn van de momenteel heersende mores?
Ik houd mijn hartje vast.

Mvg
Miel van Montfort