Het volgend jaar is er weer een wedstrijd in samenwerking met het Limburgs Museum en onze Duitse en Belgische fotovrienden. Het gaat er, zoals in de beschrijving duidelijk wordt, om foto's, die het "Leven in verenigingsverband" in beeld brengen en "zeggingskracht" uitstralen.
Diegene die zou denken:"Ik ga een avondje naar de biljartclub van mijn vriend Piet. Ik schiet wat foto's van de leden aan de bar met een glas bier en wat shots van de biljarters aan de tafels.... dan is het werk, op het Photoshoppen en printen na, klaar", die maakt, denk ik, een grote vergissing.
De werkelijkheid is anders. Jaren geleden hebben we als Fotokring Stein ons als verplicht onderwerp "De schutterij" opgelegd. Toen de foto's gepresenteerd werden waren wij met zijn allen teleurgesteld. Bijna alle foto's waren gemaakt van schutters onder de schietbomen met een paar foto's van het defilé als uitzondering. Wij vroegen ons af: Is dit nu "De schutterij"? Na een aantal gesprekken met mensen uit de schutterswereld kwamen wij tot de conclusie dat het anders moest. In de volgende anderhalf jaar hebben wij als groep ons ingeleefd in het schuttersleven. Dat inleven heeft effect gehad en er is toen een zeer aansprekende serie foto's en dia's uit voortgekomen.
Op grond van die ervaringen alsook op de ervaringen met andere projecten, die ik in de tijd heb gedaan, heb ik een zeker patroon van activiteiten onderkend die kunnen bijdragen in het realiseren van zeggingskrachtige foto's. De belangrijkste boodschap is oppervlakkigheid voorkomen en dat gaat het beste door je het leven van de vereniging waar je de foto's van zou willen maken van binnen uit te leren kennen.
Wat is daarvoor belangrijk
Op de eerste plaats een goede introductie. Geef duidelijk aan wat de doelstelling is en wat je wilt bereiken. Hier spelen twee zaken een rol te weten je eigen instelling en datgene wat je van de vereniging vraagt en niet in de laatste plaats wat de winst kan zijn voor de vereniging.
Iedere vereniging heeft zijn geschiedenis en cultuur en die moet je kennen wil je tot iets goeds komen. Een goed gesprek over het karakter en de beleving van de vereniging met leden of bestuur is daarvoor een eerste stap. Verder is het aan te bevelen om vooraf goede afspraken te maken over de werkwijze en hoe met het materiaal, de opnames, wordt omgegaan. In dat kader snijdt het mes aan twee kanten wanneer de fotograaf zijn gewenste foto's heeft en volgens goed gebruik de vereniging een fotoverslag verwerft van de verenigingsactiviteiten. Ik ben van mening dat er iets goeds ontstaat als je gedurende langere tijd met een vereniging samenwerkt bijvoorbeeld gedurende hun activiteitenseizoen of gedurende een verenigingsjaar. Als fotograaf weet je dat je alle ins en outs in die periode gevangen hebt, voor de vereniging is het beeldverhaal van de activiteiten over de gekozen periode de aanwinst.
Het grootste probleem wat er wel ligt is de selectie van de foto's voor een serie. Stel je hebt er gedurende de periode 250 goeie foto's gemaakt en je bent zelf nauw betrokken geweest bij al die activiteiten. Het maken van een selectie van vijf aansprekende beelden voor een onafhankelijke beschouwer is dan niet eenvoudig. Zelf heb ik goede ervaring met een methode waarbij ik een selectie van 15 tot 20 foto's aan de leden van de vereniging presenteer en hun vraag hun favoriete serie van vijf foto's die elkaar aanvullen te selecteren. Hetzelfde vraag ik aan een paar bevriende fotografen. Ik heb dan drie invalshoeken voor mijn keuze te weten mijn eigen eerste oordeel, het oordeel van de betrokkenen en het oordeel van een paar vakbroeders. Op basis van al die informatie bepaal ik de keuze en volgorde voor de serie.
Ik hoop met dit verhaal een steentje bij te dragen in het welslagen van de wedstrijd en succes voor de inzenders.

Wien van der Weijden